Rozwój dziecka obejmuje sporo procesów, które zachodzą jednocześnie i wpływają na codzienne zachowanie, naukę a także sposób reagowania na otoczenie. Jednym z wycinków, na który zwraca się uwagę w trakcie obserwacji rozwoju, jest sposób odbierania i porządkowania informacji docierających z różnych zmysłów. Tyczy się to w głównej mierze dotyku, ruchu, równowagi, wzroku a także słuchu.
Terapia integracji sensorycznej odnosi się właśnie do pracy nad organizowaniem takich bodźców i jest prowadzona w formie należycie dobranych aktywności. W praktyce istotne jest wcześniejsze poznanie indywidualnych trudności dziecka, ponieważ podobne zachowanie może posiadać różnorakie przyczyny. Niechęć do określonych faktur, nadmierna potrzeba ruchu czy trudność z utrzymaniem sugestie nie za każdym razem oznaczają ten sam rodzaj kłopotu.
Podczas zajęć wykorzystywane są różnorodne zadania ruchowe i czynności angażujące zmysły. Mogą pojawiać się elementy wymagające utrzymywania równowagi, zmiany pozycji ciała, planowania ruchu albo reagowania na bodźce o różnym natężeniu. Ważne jest dopasowanie poziomu trudności do aktualnych sposobności dziecka. Zbyt proste zadanie może nie dostarczać informacji potrzebnych do obserwacji określonej reakcji, jednak zbyt wymagające może powodować zniechęcenie lub trudności z wykonaniem polecenia. W praktyce zwraca się zatem uwagę nie tylko i wyłącznie na to, czy dziecko wykonało dane ćwiczenie, ale również w jaki sposób do niego podeszło. Znaczenie może mieć tempo działania, sposób planowania kolejnych ruchów, reakcja na przemianę zadania oraz to, czy dziecko potrzebuje dodatkowych porad.
Ważną częścią pracy jest także obserwacja reakcji na bodźce, które w zwykłym środowisku mogą być trudne do uniknięcia. Dziecko może inaczej reagować na hałas, dotyk ubrania, ruch, określone zapachy lub bliskość innych osób. Niektóre dzieci szukają intensywnych doznań ruchowych, w trakcie gdy inne unikają aktywności wymagających szybkiej zmiany pozycji. Takie zachowania mogą wpływać na zabawę, wykonywanie czynności samoobsługowych czy funkcjonowanie w kategorii. Właśnie dlatego w trakcie oceny nie bierze się pod uwagę tylko pojedynczej reakcji, lecz jej wielokrotność i występowanie w różnorakich sytuacjach. Informacje od rodziców i opiekunów mogą posiadać tutaj znaczenie, ponieważ zachowanie obserwowane w trakcie zajęć nie zawsze wygląda jednakowo jak w domu, przedszkolu czy szkole.
Efekty poszczególnych aktywności nie powinny być oceniane tylko na bazie tego, jak dziecko radzi sobie z konkretnym ćwiczeniem. Ważniejsze może być to, czy zmienia się sposób wykonywania codziennych czynności, reagowania na określone sytuacje albo organizowania swojego działania. Należy też pamiętać, że rozwój nie przebiega w jednakowym tempie, a zachowanie dziecka może edytować się zależnie od zmęczenia, stresu, otoczenia czy obowiązującego samopoczucia. Terapia integracji sensorycznej jest zatem obszarem, w którym obserwacja powinna obejmować zarówno reakcje na poszczególne bodźce, jak i szersze funkcjonowanie dziecka. Samo zastosowanie określonego ćwiczenia nie przesądza o przyczynie trudności ani o jej charakterze, dlatego interpretowanie zachowania wymaga uwzględnienia całego obrazu rozwoju.
Jeśli szukasz więcej informacji to sprawdź tutaj: terapia integracji sensorycznej łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]